sadyang kay bilis ng panahon..sino ba naman ang mag-aakala na, dati rati naglalaro ka lang ng barbie, kakain ng hinandang pagkain ng nanay mo, iiyak kapag nasugatan. parang kailan lang nagaaral ka pa sa elementary, naging high school ka hanggang sa nagcollege ka.pero ngayon...aba! akala mo, ISANG GANAP NA AKONG NARS!!! awesome :))
i never though that being me is that easy, all the hardship na naexperience ko..haist! ir's really worth it talaga. i take the local board exam last july 2010 and i passed it. after nun, parang sunud-sunod na..ang bilis ng panahon talaga. pumila ka sa PRC para mg-apply sa board exam mo, nung ngexam kna, hinintay mong makapasa ka sa board, nung lumabas ang resulta at nakapasa ka na, bumalik ka sa PRC para pumila naman sa lisensiya mo. sumunod nun, hinintay mo ang lisensiya mo at pagkatapos nung nasayo na, problema mo naman kung saan ka mgtatrabahao. dahil wala kang mahanap, hala sige training dito, seminar doon...hanggang sa may bumukas na pinto para patuyin ka.hehehe
ilang buwan mula nung makapasa ako, tagal kong naghintay para sa pagkakataon na ito. ngyaon nagvovolunteer aq or i might say nagtatraining aq sa isang public hospital sa sta. maria, bulacan at dun ko ginugugol ang panahon ko ngayon para maging busy..hahahaha...kuno!! pero honestly, i learn a lot. feeling ko kasi noon wala akong alam but i guess kapag talaga nasabak ka na sa realidad ng buhay dun mo marerealize na lahat ng bagay pwede mo namang matutunan. hindi ko naman binabahagi ito dahil nagyayabang ako, binabahagi ko ito kasi sobrang proud lang ako at thankful kasi napaka bait ni papa God.kasi kung hindi dahil sa kanya at sa pamilya ko, hindi ako makakarating kung nasaan man ako naun..although marami pa akong kakaining bigas para matupad lahat ng panagarap ko :p
